प्रेम पत्र
मनव जिवन अत्यन्तै छोटो छ । यो सबैलाई थाहा भएकै कुरा हो । यति छोटो
जिवनमा विछोडिएर बस्नुको पिडा विछोडमा जीन्दगी विताउनेहरुलाई मात्रा थाहा
हुन्छ । यसै छोटो जीन्दगीको भविश्य काहनिलाई म एउटा सेतो कागजमा उतार्न
बाध्य छु । र मेरो भरोसामा बस्नेहरुलाई तलका शब्दहरुबाट अपिल गर्न चाहन्छु !
म मरिहाँले भने बार्दलिको झ्याल खुल्लै राख्नु झ्याल ढोका बन्द पारि भित्र पिर गरेर नबस्नु बाहिरको रमाइलो ससांर कुर्नु । सम्झनात केबल एक थोप अाँसु भई बिलाउछ । यो जीवन त आगो र धुवाँ भै उड्दछ । त्यसैले भोक भोकै नबस्नु कसैले खाएको देखी हाल्यौ भने खानु पर्छ भनेर सम्झनु । काम छाडे माम पाईदेैन कसैले काम गरिरहेको देख्यौ भने उसले तिमिलाई पनि काम गर्नु पर्छ भन्ने थाहा गराउल !!
म मरेँ भने बार्दलिको झ्याल खुल्लै राख्दा जसरी एक ठाँउबाट अर्को ठाँउमा जाँदा आफ्ना प्रिय जनहरुबाट बिदा मागिन्छ । हिड्नु भन्दा पहिले चिन्ता नगर्नु जीवन भनेको एक यात्रा हो । कहि कतै ठोकिएर कारउन पनि सकिन्छ । आनि बिलाउन पनि हाड र मासुको संगम हो तिम्रो जीवन , तिमी खेलौना हौ, यसैले अरु कसैले तिमीलाई खेलाउने प्रयास गर्ला !!!
अाँखाको कोष भरि गाजलका लप्का पोती अनि ति सुन्दर कोमल आनि निस्वार्थि ओठमा हल्का लिविस्टीकको घेरा लगाई मन्द मुस्कन छोड्ढा तिम्रो त्यो पुष्ट शरिरको बासनाले तिम्रो हातको त्यो रातो फुल मैले भुइमा खस्न दिइन् । शयाद मेरो त्यो भुल थियो ,गुलाफकको फुललाई प्रेम सम्झनु , मुर्खर्ता थियो तर तिम्रो अहमता र घमण्डलाई म तिरस्कार गर्दिन त्यो तिम्रो बाध्यता थियो । तर अवचेतन मन र नासिएको शरिर लिएर यो सारा ब्रामाहण्डमा म अफ्नो हात किसाँइ तिमिलाई प्रेम गर्छु । तर क्षितिजले तिमिलाई ब्यथै लुकाउछ । म केटी सुन्यतामा हराउछु उजाड मरुभुमीमा छटपटाउछु तर मेरो बेदना असार साउनको भेल बाढी झै अनायासै सुकिदिन्छ । म रुन्छु कराउछु आनि फेरी त्यो ठुलो आकाशलाई नियाल्छु त्यहाँका ताराले मलाई हेर्दाै तिम्रा आँखाले हेरे जस्तो लाग्छ । अनि त्यो डाँडा पारिको चौतारीमा बसेर तिमीलाई संम्झन सल्लाका ताराहरु जस्तो पात बाट हावा चल्दा तिम्रो नाम लिएर सुसाउदै गित गाउँन मन लाग्छा तर के गर्ने दैबले मेरो श्वास नै चुडी लग्यो । मन त थियो तर गाँउन सकिनँ त्यसैले म मरेँ भने आँखा चिम्लेर नबस्नु त्यस भित्र अध्यारो हुन्छ । आँखा खोलेर बस्नु कतै ति पाखा पखेरा र दोबाटोमा तिम्रो यमदमा केहि पर्खेर बसको छ कि । याताउत आँखा नचाएरै बस्नु !!
म मरे भने सेतो कपडा लगाई ती काला कपाल फिजाँउ पूर्णिममा आफ्नो रुप नदेखाउनु किन कि तिमी रातो गुन्यू चोलीमा राम्री देखिन्छौं , तिम्रो ति नबोल्ने ओठहरु र नउड्ने रंगहरुलाई म कति सोधँु । म कति कोरुँ तिम्रा निस्वार्थि तस्विरहरुलाई , सायद मैले एउटा भुल यस धार्तिमा जन्मेर गरेँ । अर्को भुल नमरी हुकेँर गरे र अर्को भुल तिमीलाई पाएर गरे अनि अन्तिमा भुल तिम्रो अस्तृत्व भेटिएको गरे जे होस धार्तिमा मैले भुल गरेँ । म उसलाई स्विकार गर्छु । जित तिमीलाई कोसेलि न हार्नु न भास्नु !!
म मरिहाले भने चुरापोते पनि नफुटाउनु तिमिले त्यो सम्बन्ध नै जोडिनौ ,मालई आशा पनि छैन र भरोसापनि फुटेको शिसाा कहिल्यै जोडिदैन र बगेको खोला पनि फर्केर आउदैन । तर तिमि घाम भयौँ मलाई आफ्नो नजिक बोलाएर डढाइ दियो ,आशाका मुनाहरु त पलाउछन् । बसन्त ऋतुले हिजो मात्र पाइल टेक्यो तै पनि मेरो मनमा लहार अएन, सायद मेरो मन पत्थरसरी जमेर बेहोसीको ताल भित्र पौडिखेल्दै अनगिन्ती प्रेमको सागरमा चुरलुम्मा डुब्दै निरुकहाँ नाकीएको मरुभुमीको बालुवामा छटपाटउदै थियो होला या त तिम्रो ति हरेक दुःख कष्टालाई पार गदै तिम्रो मायाँ पाउने शुबौलो दिन गन्दै थियो होला !!
अाँखाको कोष बाट बलिन्धारा आँशु झर्दा तिम्रो त्यो ओठबाट छुटेको हाँसोले सारा संसारलाई हांसाई दियो तर मेरोमन मरुभुमिको बाफ सरि तिम्रो मायाँमा अल्झीरहयो । हरपल तिम्रो मायाले मन उडाई दियो सर्डादियो अनि चैतमासको खडेरीमा यो दिलको भारि मलाई त्यो डाँडा पारिको चौतारिमा बिसाई यो संसार बाट तिम्रो नसाबाट तिम्रो बाटो बाट नाँउ बाट अनि तिम्रो ठाँउबाट म तिमी बाटै सदा सदाका लागि बिदा भए......
अनुरोधको भाषा बुझ्नु मायाँ गर्ने मायालु हो । यो स्वार्थि दुनियाँको मिठो खेल र रमाइलो इच्छाले तिम्रो अस्तित्वको रंगहरु खुइलिदै जानेछन् । मायाँ गर खुलेर सबैलाई तर मायाँमा विछोड हुनु । जन्म पछि मृत्यु हुनु प्रकृतिको नियमा रहेछ । पल भएको जीन्दगी आँसु र तडपाइको संघारमा जिउनु पर्छ । काटमार र अष्तृत्वको युद्वमा भिड्नु पर्छ । कसैको प्रेममा फसेँर मर्नु पर्छ । त्यसैले त माया नगर मायामा विछोड हुनु पर्छ !!!
भरत ढकाल
केराबारी ३, गोरख
म मरिहाँले भने बार्दलिको झ्याल खुल्लै राख्नु झ्याल ढोका बन्द पारि भित्र पिर गरेर नबस्नु बाहिरको रमाइलो ससांर कुर्नु । सम्झनात केबल एक थोप अाँसु भई बिलाउछ । यो जीवन त आगो र धुवाँ भै उड्दछ । त्यसैले भोक भोकै नबस्नु कसैले खाएको देखी हाल्यौ भने खानु पर्छ भनेर सम्झनु । काम छाडे माम पाईदेैन कसैले काम गरिरहेको देख्यौ भने उसले तिमिलाई पनि काम गर्नु पर्छ भन्ने थाहा गराउल !!
म मरेँ भने बार्दलिको झ्याल खुल्लै राख्दा जसरी एक ठाँउबाट अर्को ठाँउमा जाँदा आफ्ना प्रिय जनहरुबाट बिदा मागिन्छ । हिड्नु भन्दा पहिले चिन्ता नगर्नु जीवन भनेको एक यात्रा हो । कहि कतै ठोकिएर कारउन पनि सकिन्छ । आनि बिलाउन पनि हाड र मासुको संगम हो तिम्रो जीवन , तिमी खेलौना हौ, यसैले अरु कसैले तिमीलाई खेलाउने प्रयास गर्ला !!!
अाँखाको कोष भरि गाजलका लप्का पोती अनि ति सुन्दर कोमल आनि निस्वार्थि ओठमा हल्का लिविस्टीकको घेरा लगाई मन्द मुस्कन छोड्ढा तिम्रो त्यो पुष्ट शरिरको बासनाले तिम्रो हातको त्यो रातो फुल मैले भुइमा खस्न दिइन् । शयाद मेरो त्यो भुल थियो ,गुलाफकको फुललाई प्रेम सम्झनु , मुर्खर्ता थियो तर तिम्रो अहमता र घमण्डलाई म तिरस्कार गर्दिन त्यो तिम्रो बाध्यता थियो । तर अवचेतन मन र नासिएको शरिर लिएर यो सारा ब्रामाहण्डमा म अफ्नो हात किसाँइ तिमिलाई प्रेम गर्छु । तर क्षितिजले तिमिलाई ब्यथै लुकाउछ । म केटी सुन्यतामा हराउछु उजाड मरुभुमीमा छटपटाउछु तर मेरो बेदना असार साउनको भेल बाढी झै अनायासै सुकिदिन्छ । म रुन्छु कराउछु आनि फेरी त्यो ठुलो आकाशलाई नियाल्छु त्यहाँका ताराले मलाई हेर्दाै तिम्रा आँखाले हेरे जस्तो लाग्छ । अनि त्यो डाँडा पारिको चौतारीमा बसेर तिमीलाई संम्झन सल्लाका ताराहरु जस्तो पात बाट हावा चल्दा तिम्रो नाम लिएर सुसाउदै गित गाउँन मन लाग्छा तर के गर्ने दैबले मेरो श्वास नै चुडी लग्यो । मन त थियो तर गाँउन सकिनँ त्यसैले म मरेँ भने आँखा चिम्लेर नबस्नु त्यस भित्र अध्यारो हुन्छ । आँखा खोलेर बस्नु कतै ति पाखा पखेरा र दोबाटोमा तिम्रो यमदमा केहि पर्खेर बसको छ कि । याताउत आँखा नचाएरै बस्नु !!
म मरे भने सेतो कपडा लगाई ती काला कपाल फिजाँउ पूर्णिममा आफ्नो रुप नदेखाउनु किन कि तिमी रातो गुन्यू चोलीमा राम्री देखिन्छौं , तिम्रो ति नबोल्ने ओठहरु र नउड्ने रंगहरुलाई म कति सोधँु । म कति कोरुँ तिम्रा निस्वार्थि तस्विरहरुलाई , सायद मैले एउटा भुल यस धार्तिमा जन्मेर गरेँ । अर्को भुल नमरी हुकेँर गरे र अर्को भुल तिमीलाई पाएर गरे अनि अन्तिमा भुल तिम्रो अस्तृत्व भेटिएको गरे जे होस धार्तिमा मैले भुल गरेँ । म उसलाई स्विकार गर्छु । जित तिमीलाई कोसेलि न हार्नु न भास्नु !!
म मरिहाले भने चुरापोते पनि नफुटाउनु तिमिले त्यो सम्बन्ध नै जोडिनौ ,मालई आशा पनि छैन र भरोसापनि फुटेको शिसाा कहिल्यै जोडिदैन र बगेको खोला पनि फर्केर आउदैन । तर तिमि घाम भयौँ मलाई आफ्नो नजिक बोलाएर डढाइ दियो ,आशाका मुनाहरु त पलाउछन् । बसन्त ऋतुले हिजो मात्र पाइल टेक्यो तै पनि मेरो मनमा लहार अएन, सायद मेरो मन पत्थरसरी जमेर बेहोसीको ताल भित्र पौडिखेल्दै अनगिन्ती प्रेमको सागरमा चुरलुम्मा डुब्दै निरुकहाँ नाकीएको मरुभुमीको बालुवामा छटपाटउदै थियो होला या त तिम्रो ति हरेक दुःख कष्टालाई पार गदै तिम्रो मायाँ पाउने शुबौलो दिन गन्दै थियो होला !!
अाँखाको कोष बाट बलिन्धारा आँशु झर्दा तिम्रो त्यो ओठबाट छुटेको हाँसोले सारा संसारलाई हांसाई दियो तर मेरोमन मरुभुमिको बाफ सरि तिम्रो मायाँमा अल्झीरहयो । हरपल तिम्रो मायाले मन उडाई दियो सर्डादियो अनि चैतमासको खडेरीमा यो दिलको भारि मलाई त्यो डाँडा पारिको चौतारिमा बिसाई यो संसार बाट तिम्रो नसाबाट तिम्रो बाटो बाट नाँउ बाट अनि तिम्रो ठाँउबाट म तिमी बाटै सदा सदाका लागि बिदा भए......
अनुरोधको भाषा बुझ्नु मायाँ गर्ने मायालु हो । यो स्वार्थि दुनियाँको मिठो खेल र रमाइलो इच्छाले तिम्रो अस्तित्वको रंगहरु खुइलिदै जानेछन् । मायाँ गर खुलेर सबैलाई तर मायाँमा विछोड हुनु । जन्म पछि मृत्यु हुनु प्रकृतिको नियमा रहेछ । पल भएको जीन्दगी आँसु र तडपाइको संघारमा जिउनु पर्छ । काटमार र अष्तृत्वको युद्वमा भिड्नु पर्छ । कसैको प्रेममा फसेँर मर्नु पर्छ । त्यसैले त माया नगर मायामा विछोड हुनु पर्छ !!!
भरत ढकाल
केराबारी ३, गोरख
No comments:
Post a Comment